Bazı miraslar vardır; sahiplenildikçe büyür,
bazıları ise anlaşılmasından korkulduğu için bastırılmak istenir.
Mustafa Kemal Atatürk’ün bu millete bıraktığı miras, işte tam da bu ikinci türdendir.
Çünkü bu miras, yalnızca bir tarih anlatısı değildir.
Bir milletin zihinsel, siyasal ve toplumsal olarak yeniden ayağa kalkmasını sağlayan çok katmanlı bir rönesansın temelidir.
Akla dayalı eğitim…
Bilimle üretim…
Hukukla güvence…
Toplumsal eşitlikle güçlenen bir yapı…
Bu bütün, çalıştığında Türkiye sadece ayakta kalmaz; yön veren bir güce dönüşür.
Uzun yıllardır dikkat çekmeden ilerleyen bir süreç var.
Açık bir söylemle değil, ama etkisi çok somut bir şekilde…
Atatürkçü kadroların eğitimden, kurumlardan, karar mekanizmalarından uzaklaştırılması.
Bu bir iddia değil, bir gözlemdir.
Çünkü bir fikri zayıflatmanın en etkili yolu,
onu taşıyan insanları sistemin dışına itmektir.
Tasfiye çoğu zaman gürültüyle değil,
sessizlikle yapılır.
Ve bu sessizlik içinde, bir düşünce geri plana itilmeye çalışılır.
Bugün ise dikkat çekici bir tabloyla karşı karşıyayız.
Bir zamanlar mesafeli durulan, hatta görmezden gelinen metinler; artık kürsülerden okunuyor. Özellikle 21 Nisan 1920 tarihli telgrafın yeniden gündeme getirilmesi, sadece tarihsel bir hatırlatma değildir.
O telgraf, bir milletin ayağa kaldırılması için tüm unsurların—aklın, inancın, toplumsal birlik duygusunun—aynı anda seferber edildiği bir çağrıdır. Yani bir metinden öte, bir yöntemdir.
Bugün o yöntemin yeniden hatırlanması,
aslında başka bir gerçeği açığa çıkarıyor:
Çözüm üretilemeyen her yerde,
milletler dönüp dolaşıp kendi kurucu aklına başvurur.
Bu yüzden telgrafın okunması bir tercih değil;
bir zorunluluğun ifadesidir.
Ancak mesele, o metni okumakla bitmez.
Asıl mesele, o metnin dayandığı düşünceyi yeniden kurabilmektir.
Gerçek şu ki; korkulan ne bir isimdir, ne bir hatıra.
Korkulan, o rönesansın yeniden hayata geçmesidir.
Çünkü o yeniden başladığında,
bu ülke sadece toparlanmaz—
yeniden yükselir.
