Güneşe bu kadar yakın bir ülke neden hâlâ karanlıkta?
Dünya bir kez daha aynı gerçekle yüzleşiyor:
Enerji bağımlılığı, sadece ekonomik değil, stratejik bir kırılganlıktır.
Petrol fiyatları yükseldiğinde sadece pompalar değil; üretim, lojistik ve gıda zinciri de etkilenir. Bu yüzden enerji meselesi artık bir maliyet kalemi değil, doğrudan bir egemenlik meselesidir.
Türkiye bu denklemde dezavantajlı gibi görünür.
Petrolü yok, doğalgazı sınırlı.
Ama gözden kaçan büyük bir gerçek var:
Türkiye, Avrupa’nın en yüksek güneşlenme sürelerinden birine sahip ülkelerinden biridir.
Yani mesele kaynak eksikliği değil, kaynağı doğru okuyamamaktır.
Bugün dünyada güneş paneli üretiminin büyük bölümü Çin tarafından gerçekleştiriliyor.
Bu durum, yenilenebilir enerjide bile yeni bir bağımlılık ilişkisi doğuruyor.
Oysa Türkiye için kritik soru şu olmalı:
Güneşi bol bir ülke neden sadece tüketici olsun?
Güneş enerjisi sistemlerinin maliyeti hâlâ yüksek.
Ama bu maliyet, üretmeyen ülkeler için yük; üreten ülkeler için ise stratejik yatırımdır.
Türkiye, sahip olduğu sanayi altyapısı, genç mühendis gücü ve coğrafi avantajıyla bu üretimi gerçekleştirebilecek kapasiteye sahiptir.
Sorun teknik değil, vizyon eksikliğidir.
Bugün yapılması gerekenler nettir:
• Güneş paneli ve batarya üretimi stratejik sektör ilan edilmelidir
• Üniversiteler bu alanda doğrudan üretim odaklı Ar-Ge merkezlerine dönüştürülmelidir
• Sanayiye uzun vadeli ve düşük maliyetli finansman sağlanmalıdır
• Kamu, enerji tüketicisi değil, enerji üreticisi haline gelmelidir
Bu bir çevre meselesi değil.
Bu bir kalkınma modelidir.
Petrol krizi geçer.
Ama bu krizden ders almayan ülkeler kalıcı olarak geride kalır.
Türkiye için mesele artık çok basit:
Ya enerji ithal eden bir ülke olarak kırılgan kalacağız…
Ya da güneşi sanayiye dönüştürerek yeni bir ekonomik sıçrama yapacağız.
Bu bir tercih değil, bir zorunluluktur.
